Τρίτη 20 Φεβρουαρίου 2024

Πήλινο αγγείο (Ηώς) / Clay vessel (Eos).

Πήλινο αγγείο (Ηώς) , Μουσείο Κυκλαδικής Τέχνης
Ερυθρόμορφη υδρία
Κλασική 460 π.Χ. - 450 π.Χ.

Αυτή η υδρία φέρει μια σκηνή με τρεις μορφές. Ένα φτερωτό θηλυκό στη μέση προσφέρει ένα στεφάνι (δώρο αγάπης) στη νεολαία, η οποία φαίνεται απρόθυμη να το δεχτεί. Στα αριστερά, μια άλλη γυναικεία φιγούρα απομακρύνεται. Η σκηνή πιθανότατα απεικονίζει τον μύθο της Ηώς, αδερφής του Ήλιου και της Σελήνης, που προσπαθεί να αποπλανήσει είτε τον κυνηγό Κέφαλο από την Αττική είτε τον Τίθωνο από την Τροία. Η σκηνή ανήκει στον κύκλο των λεγόμενων αγάπες των θεών, που πρωτοεμφανίζονται στην ελληνική τέχνη στις αρχές του 6ου αι. π.Χ. και σύντομα έγινε δημοφιλές θέμα τόσο για τους αγγειογράφους όσο και για τους γλύπτες. Συνήθως, τέτοιες σκηνές περιγράφουν τους έρωτες των αρσενικών θεών, που προσπαθούν να αποπλανήσουν ένα νεαρό αγόρι ή κορίτσι. Η Ηώς είναι η μόνη γυναικεία θεότητα που αναπαρίσταται με αυτόν τον τρόπο. Αυτή η υδρία αποδίδεται στον καλλιτέχνη ενός αττικού εργαστηρίου, που συμβατικά ονομάζεται «Villa Giulia Painter».

Υ: 30,8 εκ / RD: 12,6 εκ / BD: 12,3 εκ n. 0719

Η σκηνή εντάσσεται στον κύκλο των λεγόμενων θεϊκών ερώτων, που εμφανίζονται στην ελληνική τέχνη από τον πρώιμο 6ο αι. π.Χ. και γρήγορα γίνονται ένα ιδιαίτερα δημοφιλές θέμα τόσο της αγγειογραφίας όσο και της πλαστικής. Συνήθως βέβαια απεικονίζονται ανδρικές θεότητες που προσπαθούν να δελεάσουν ερωτικά ή να απαγάγουν κάποιο θνητό νέο ή νέα.

Η Ηώς είναι η μόνη γυναικεία θεότητα που απεικονίζεται κατ’ αυτόν τον τρόπο στην ελληνική τέχνη. Ο Ζωγράφος της Villa Giulia διακοσμούσε αγγεία στην Αθήνα κατά την περίοδο από το 470 έως το 440 περίπου π.Χ. χρησιμοποιώντας κυρίως την ερυθρόμορφη τεχνική, Το μεγαλύτερο μέρος του έργου του περιλαμβάνει δημιουργίες σε μεγάλα αγγεία, ειδικά σε κρατήρες διαφόρων μορφών.

Ο συγκεκριμένος καλλιτέχνης συνήθως προτιμούσε τις ήσυχες σκηνές, αλλά περιλάμβανε επίσης πολλές απεικονίσεις της διονυσιακής θρησκείας και ασυνήθιστους μύθους. Όπως συμβαίνει με τους περισσότερους αρχαίους καλλιτέχνες, το πραγματικό του όνομα είναι άγνωστο και προσδιορίζεται μόνο από τα τεχνοτροπικά χαρακτηριστικά του έργου του. Οι μελετητές του έδωσαν το όνομά του από έναν κρατήρα στο Μουσείο της Villa Giulia στη Ρώμη.


Clay vessel (Eos) Museum of Cycladic Art
Red-figure hydria (kalpis)
Classical 460 b.C. - 450 b.C.

This hydria bears a scene with three figures. A winged female in the middle offers a wreath (love gift) to the youth, who seems unwilling to accept it. On the left, another female figure walks away. The scene probably depicts the myth of Eos, sister of Helios and Selene, who tries to seduce either the hunter Kephalos from Attica or Tithonus from Troy. The scene belongs to the cycle of the so-called loves of the gods, which first appear in Greek art in the early 6th c. BC and soon become a popular subject for both vase-painters and sculptors. Usually, such scenes describe the love affairs of male gods, who try to seduce a young boy or girl. Eos is the only female deity represented in that way This hydria is attributed to the artist of an Attic workshop, conventionally named the “Villa Giulia Painter”.

H: 30.8 cm / RD: 12.6 cm / BD: 12.3 cm n. 0719

The scene is part of the cycle of the so-called divine loves, which appear in Greek art from the early 6th century. e.g. and are quickly becoming a particularly popular subject in both angiography and plastic surgery. Usually, of course, they depict male deities trying to sexually entice or abduct some mortal youth or youths.

Eos is the only female deity depicted in this way in Greek art. The Villa Giulia Painter decorated vases in Athens during the period from about 470 to 440 BC. using mainly the red-figure technique, Most of his work includes creations on large vessels, especially on kraters of various forms.

This particular artist usually preferred quiet scenes, but also included many depictions of Dionysian religion and unusual myths. As with most ancient artists, his real name is unknown and identified only by the stylistic features of his work. Scholars named it after a crater in the Villa Giulia Museum in Rome